|
Die Grafschaft Bentheim im Unterricht Plattdeutsche Texte |
|
Wat
höart d’r wat too! (Du
de Wilsemer eare Karke timmerden) Ear
at de kloke Jan lääwde, hadd’n de Wilsemer den Namen, dat se
vreselik dumm war‘n. Of doar wat van an was, kaun ’k für de
Wissighäit nich segg’n, want dat was lange vür miene Tied. Ien
iedere Buurschup höart ne Karke. Doarüm war’n ok de Wilsemer d’r
oawer uut, eene te timmern. Men se hadd’n al foart ümdewiele
vergetten, doar ’n Gatt für ne Düre ien te loaten. Sunner Gatt lööt
ear dat ok völl geriefliker too. Want nu kunn’n se foart uutprobieren,
of de Karke goot dichte was. Se hebt se heel vull Water götten. En ümdat
dat Water d’r nargens wier uut köimp, war’n se heel bliede. Nu wüssen
se: Dichte is de Karke. Up’t
Moal köimp de Timmerlö ien’t Sinne, dat se ear Gereetschup unnern
d’r ien loaten hadd’n. Wat ‘n Spill! Doar satten se wal ’n lück
oawer ien! Se kunn’n doar ja nich lange ümhäin. Gerd, de Loopjunge,
muss ien’t Water springen, üm Hamer en Knieptange druut te halen. Wat
bleef ear anners oawer? Men gineene had doar bi stille stoahn, dat Gerd
nich schwömmen kunn. He köimp noch ‘n paar Moal wier boawen ’t
Water en lööjde’t uut. Se meenden, he woll ear vertellen, dat he’t
Spill fünnen hadd‘. Dat he üm Hölpe rööp, dat begrepen se nich.
Du se ien ’t Lesten niks mehr höarden, güngen se tröarig noa Huus. Ierst
’n paar Dage later kömm’n se an ’t prakkesieren, wo se dat Water
d’r am häinigsten wier uut loaten kunnen. Eene sä: „Haut
doch ’n Gatt ien de Karkenmüüre!“ Dat se doar nich ear up kömmen
war’n! Nu
was doar ien de nije Karke wal ’n Gatt, woar men uut en ien goahn kunn.
Men doar höarde noch soa’n Ding uut Plaunken vür, üm dat Gatt
dichte te maken. Gineene van de Wilsemer wüss, wo of dat Brött hettde.
Du sään se tegenmekaar: „Ien de Boawengroafschup, ien Bäinthem,
doar hebt se lest ok ne Karke timmert. Doar söllt se wal wetten, wo dat
Ding hett.“ Et hölp alle niks, Jan muss up’t Peard noa Bäinthem
en dat Woart uphalen. De
Bäinthemer gnesen en vertäilden hem: „Dat Ding, dat is ne Düre!“
At he sik dat nu men ääm upschrewen hadde! – Men ja, lesen en
schriewen kunn’n de Wilsemer dumoals noch nich. Jan
was bange, dat he dat Woart unnerweggens wier vergatt. Doarüm sä he de
hele Tied vür sik häin: „De Düre, de Düre, de Düre...“ He
was al achter Uelsen, ien de Barge, bi ’t „Hillege Gatt“, doar
stroumpelde sien Peard en köimp hoast van de Beene. Jan rööp:
„Hopp, verdann!“ Dat Peard sull verdann goahn. Men nu had he doch,
gelöaf mi al, dat Woart wier vergetten, woarüm se em noa Bäinthem stüürt
hadd‘n. He sä alle men vür sik häin: „Hopp, verdann. - Hopp,
verdann.“ En du he ien Wilsem köimp, sä he: „Dat Ding dat hett
‚Hopp‘.“ „Doar
glöaw ik niks van“, sä de Buurschulte. „Du wiss ons wa‘ für de
Geck hebb’n.“ – Du vertäilde he ear: „Joa, doar achtern ien de
Wilsemer Barge, kott bi’t Hillege Gatt, doar köimp mien Peard an’t
Stroumpeln. En doarbi heb ik dat Woart verlöaren kregen.“ Met
’n allen güngen nu de Wilsemer gangs, üm dat Woart wier uptesöken.
Se nömmen Schofeln, Stöcke, Grepen, Forken en Messhaken met. Doar, wo
dat Peard stroumpelt was, gräwden se met eare Grepen en Forken de Häideplaggen
ünnerste boawen. Doarbi stök eene ’n annern – per Ounglück
- met siene Messgrepe heel niets ien ’n Foot. Den
gierde en lööjde ’t uut: „De is d’r dwass düür! De is d’r düür!“
„Gelükkig! Dat is dat Woart!“, sä Jan. „Du hess’t wier fünnen.
De Düüre für onse Karke!“ De
Wilsemer wa’nn net soa bliede as men wat en kunn’n nu äindlik eare
Karke kloar timmern. Men doar heff ok later noch heel wat toohöart!
Upschreewen
van Janette Boerrigter |