|
Die Grafschaft Bentheim im Unterricht Plattdeutsche Texte |
|
Kandidoat
Möller
Nen
Kandidoat is nen Pestuur, den noch nich heelmoangs kloar is. Soa as nen Vikar. Kandidoat
Möller prääkte is moal ien Wilsem. Dat
is faste a' nen heelen Sett leen.
-
Het was heete. En
de Buren wa'n möö. Se had'n de heele Wekke drock west met
't Höijen. Nu was 't Söindag. Nu satten se ien de Karke. Hä! Gelükkig
ääm van
de Beene, dat röst! En - nett
as ik all sää - et
was schlimm worm. Ne heele Riege van de Buren begünnen te
nickkoppen. Se dummelden soa für sik häin en kregen nich alls mehr met
van de Präke. Kandidoat
Möller sag dat wall. Men wat völl schlimmer was, he sagg ok, dat doar
unner ien de Karke - tüschen
dat Burenvolk - ok
nen aulen emeritierten Pestuur satt!
En sienen Professor van de Hoogeschoole! „Wat
söllt dee bäiden wa'
van di däinken,
das du dat Volk
nich ees wakker holen kauns! ",
prakkesierde
he unner 't Präken. En
up 't Moal schöat em wat ien 't Sinn. He
schäide ääm uut, möök ne kläine Pause, en du begüint he wier
hartup: „De
mööiste
Tied van mien Läben ... de
heb ik belääft ... ien
de Arme ... van
'n heel schier Fraumäinsch!"
– En
du had'n Ij 't is sehn mötten! len de Karkenbaunken stottde den eenen
'n annern an:
„Hesse
dat metkregen? He bi ne Frau ien 'n Arm!?! Dat he dat Woart hebben mag!"
- Se war'n alle wier wakker. „En
disse Frau ",
sää he
d'r achteran, „dat
was mien Muur!“ -
Elk was
wakker, en he kunn gewoon verdan präken. Noatied
stönnen den Professor en den aulen Pestuur noch ääm bi mekaar vür de
Karkendüüre. „Dat heff he wal
oarig goot häinkregen, of nich? Siene Präke was gar nich soa
miss." - „Nee,
en `t Volk
heff ’e teminsten
wakker hölen. Doar kann men noch wat van learen." `n
Settken later muss den aulen Pestuur ok argens up 't Burenlaund präken.
Mischien
up de Egge. Of ien Arkel. Of ien Emmelkaump? Netsölws! Em göink dat netsoa.
De Buren had'n drock west. Nu kömm'n se tot Röste. Het was heete. Se
kömm'n hoast
ien'n Schloap unner de Präke. Du
däinkt den aulen Pestuur an Kandidoat Möller, dat dee dat vür 'n
Settken netsoa had
heff. - He
schäilt ok ääm uut, maakt `ne kläine Pause, kick de Löö unner ien
de Karkenbaunken an ... en
segg: ,,De
mööiste Tied van mien Läben ... de he 'k belääft ... ien de
Arme ... van `n heel schier Fraumäinsch!" En
net as dumoals ien Wilsem, soa güing 't hier ok: De Lö keken up,
stottden sik an, schüttkoppden
en eene flüsterde `n annern too: „Fui, fui! Van dee aule Mann had 'k dat
doch nich dacht!" En
de aule Pestuur up 'n Prääkstohl prakkesierde ääm: „Wo was 't ok
noch?" En dann proatde he
verdan: „En
disse Frau, ...
dat was
de Muur ...
van
Kandidoat Möller." Men
du was 't Volk wakker!
Upschreewen van
Janette Boerrigter |